Hoewel er nog vele uren resten deze dag, voelt hij alweer irrationele tijdsdruk. Een ervaring die hem dagelijks en bijna onafgebroken vergezelt. Hij herkent ze, kan ze benoemen en verklaren, maar daarmee verdwijnt het niet uit zijn beleving. Tijdens dagen die hem als belangrijk en gedenkwaardig toeschijnen, is deze sensatie het meest dominant.
Soms, zoals vandaag, leidt het tot bijna dwangmatig handelen. Om toch enige houvast te krijgen op het verlopen van de tijd, tijdens alweer een zoektocht naar het noorden dat lijkt te zwerven. Hij merkt dat hij dan ook vatbaar wordt voor bijgeloof. Zeker als de onrust stress wordt. 

​Dear all,

As a road traffic victim, I do a lot of volunteer work concerning raising awareness about road safety and responsible conduct ...

I want more. A European citizans' initiative seems a valuable option. My 'claim' could be:

"We demand European legislation that mandates the installation of an alcohol/drug interlock from the time of production for all motorized vehicles registered on the European road network."

I have been advised against it by people who have experience in the matter. Because it takes a huge amount of work and the outcome (political response) is mostly minimal or less ...

I think (due to my Aquired Brain Injury) that I want to avoid such a situation. Nevertheless, I think that a civil, democratic initiative, nationwide, could still be more valuable than more top - down initiatives.
I have been offered the possibility to go and speak to European audiences in the future. I will do so when asked, but a combo of both approaches could really work, in our democratic European setting.

Therefore, I want to check in my network: Who in the academic world, in the media, in politics, in culture, in the publishing business, ... would support my long-term initiative from the start?

All the best,
Stijn Geerinck

https://lnkd.in/etTM7EBb

www.stijngeerinck.eu

Ik ben over duurzame vooruitgang, wat betreft verkeersveiligheid, niet bijzonder optimistisch. Om een betekenisvolle vermindering van het aantal verkeerslachoffers wereldwijd te bekomen, is er meer nodig dan nu wordt voorgesteld.
Dwingende Preventie: Ondersteunende maatregelen die de resultaten van sensibilisering en repressie fundamenteel en duurzaam ondersteunen.
Mensen zullen onvoldoende vanuit morele overtuiging hun gedrag in het verkeer aanpassen. We moeten dus een verplichte gedragsverandering realiseren. Achteraf zal het morele argument ‘we moeten de zwakkere weggebruikers altijd optimaal beschermen’ vanzelf ingang vinden. Want gedragsverandering verandert overtuigingen meer dan dat overtuigingen ons gedrag veranderen. En het is nooit te laat voor gedragsverandering.
Geheel tegen mijn eigen vrijgevochten temperament in, pleit ik dus voor verregaande vrijheidsbeperking in het verkeer door slimme technologie. Nog meer inzetten om tekorten in aandacht, snelheid en zelfcontrole van weggebruikers te counteren. Vrijheidsgevoelens bewust uit handen geven, om de zwakste weggebruikers te beschermen. De manier waarop we dit doen zou ook het onderwerp kunnen (moeten?) zijn van democratische besluitvorming. Anders zullen automobiel constructeurs en/of bigtech bedrijven de vrijheidsbeperkingen voor ons bepalen. In deze omstandigheden pleit ik voor de inzet van directe democratie.
Een referendum over bijvoorbeeld deze vraag:
“Bent u voor of tegen een inschrijfverbod voor gemotoriseerde voertuigen zonder een vooraf ingebouwd alcohol/drug – slot?”
En als het dan toch fout loopt:
Geef alle ruimte en kansen aan Herstelbemiddeling. Het is de beste mogelijkheid voor alle betrokkenen om mentaal te kunnen doorstarten.
 

www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:7447577266466922496/ongelukkig-toeval-op-de-openbare-weg
​

Verkeersveiligheid:
Een groot moreel probleem met bereikbare oplossingen:
Dwingende Preventie en Herstelbemiddeling
 
Ik geloof in de mogelijkheid van vooruitgang op vlak van verkeersveiligheid. Maar we moeten uitgaan van een meer realistisch concept van vrijheid en de technologische evoluties verstandig inzetten.
Want mensen zijn te beïnvloedbaar. Nooit dronken of onder invloed van drugs rijden, lukt niet consequent voor te veel mensen.
Dat leidt tot onrechtvaardige situaties. Het is een dagdagelijks (moreel) probleem waar we meer aan kunnen doen dan nu het geval is.
Het thema verkeersveiligheid is trouwens van bij de start verbonden met bredere maatschappelijke doelstellingen. Het kan ertoe bijdragen dat de samenleving als geheel een hoger moreel niveau haalt:
Door zo efficiënt mogelijk leed in de wereld te vermijden of het te verwijderen.
Daarvoor moeten de toegepaste veranderingen in normen/regels een hoge toegevoegde waarde bieden, langdurig standhouden en de hardnekkige huidige situatie snel doorbreken.
Ons verkeer en de verkeersveiligheid lijkt de ideale proeftuin te kunnen zijn om de bestaande en nieuwe mogelijkheden rond morele vooruitgang te testen en verbeteren. Het is nu dat we het momentum hebben om voortschrijdend inzicht weloverwogen toe te passen. Terwijl we daarbij de controle in menselijke handen houden en vanuit een morele insteek een wenselijke ‘value lock in’ organiseren. Ik pleit ervoor om onze positieve vrijheid maximaal te benutten door in het verkeer de al – te – menselijke tekortkomingen te erkennen en via moreel design terug te dringen.
‘Dwingende preventie’ om leed te vermijden en ‘herstelbemiddeling’ om leed  te verzorgen.
Vanaf 1 januari 2029 (of 2030, …): Verhinder dat op de Europese wegen nog voertuigen ingeschreven kunnen worden zonder vooraf ingebouwd alcoholslot. Een deadline dus, omdat gedragsverandering sneller tot mentaliteitsverandering leidt dan omgekeerd.
(Als het Europese parlement en de commissie zich positief willen profileren binnen de globale economie en de geo – politiek: This is your call to never waist a good crisis …)
Als het niet lukt op deze schaal, zoek een coalition of the willing.
Gebruik desnoods directe democratie om het draagvlak voor deze maatregel te onderzoeken en/of van het idee een politiek thema te maken.
We moeten gaan voor ‘dwingende preventie’. Omdat de menselijke psychologische huishouding niet ‘gemaakt’ is voor het gebruik van vlot beschikbare ‘bewustzijns - veranderende middelen’ in omstandigheden die gedomineerd worden door levensgevaarlijke objecten.
 

https://www.linkedin.com/posts/stijn-geerinck-70990793_de-enige-manier-om-burgerinitiatief-impact-activity-7440332917009997825-r9T8?utm_source=share&utm_medium=member_desktop&rcm=ACoAABPjzzkBNvn6lP_ksN05ZIJFG90wfBca0vs
​

Mensen handelen of reageren voor een belangrijk deel onder invloed van de concrete omstandigheden waarin ze zich bevinden.
Het is dus de opdracht omstandigheden te creëren die voor veel geluk en weinig lijden zorgen.
Bijvoorbeeld:
Kinderen en jongeren groeien vaak uit tot stabiele volwassenen als ze zich bevinden in een betrouwbare en tamelijk rustige omgeving.
In het secundair onderwijs met aanpassingen voor mensen met autisme, verzorgt men autisme - vriendelijk omstandigheden om de jongeren rust te gunnen. Daardoor krijgen ze de kans om cognitief en emotioneel verregaande resultaten te boeken. Door relatief kleine, maar verstandige aanpassingen aan de omgeving (kleinere klassen, meer structuur en voorspelbaarheid, ondersteuning door een zorgteam) wordt een enorm verschil gerealiseerd.
Het is belangrijk om de leefwereld van mensen zo in te richten dat die zo goed mogelijk in overeenstemming is met de biologische aard van onze soort. Ondanks het feit dat er veel variatie is tussen mensen, zijn er een aantal menselijke universalia die een goede richtlijn opleveren voor de aanpak van maatschappelijke uitdagingen en de inrichting van het sociaal weefsel. Zo draagt, naast het gevoel vrijheid en keuzemogelijkheden te hebben, een behoorlijk niveau van veiligheid duidelijk bij tot het welzijn van de mensen die ervan kunnen genieten.
Ook de veiligheid van onze openbare weg heeft nood aan betere omstandigheden die goed passen bij de aard van de menselijke psychologie. Daarin schieten we schromelijk tekort omdat we de slechte uitgangspositie waarin mensen zich moeten bewegen niet verstandiger aanpakken. De feiten tonen dat toekomstige rampen binnen deze situatie onvermijdelijk zijn. Maar we passen het niet aan.
Ideeën kunnen de realiteit beïnvloeden en veranderen. Ze spelen een rol in de constructie en controle van de wereld. Sterke, waarheidsgetrouwe ideeën vormen de bron van de mogelijkheid tot vooruitgang.
Ik voel de noodzakelijke drive om een idee te produceren, verdedigen/steunen en verspreiden dat zoveel mogelijk goeds tot stand brengt. Ik zoek naar mijn eigen invulling van een ‘praktische ethiek’. Meerwaarde realiseren met overleg, vanuit een duidelijk samenhangende en pragmatische invalhoek. Ik wil de kracht benadrukken van een rationele benadering van de werkelijkheid op onze openbare wegen. Zo wil ik bijdragen aan een rationeel optimisme binnen het maatschappelijke debat.
Mijn voorstel voor het bereiken van significant minder veroorzakers en slachtoffers van verkeersongevallen in de toekomst:
Vanaf 1 januari 2029 (of 2030, …): Verhinder dat op de Europese wegen nog voertuigen ingeschreven kunnen worden zonder vooraf ingebouwd alcohol/drugs - slot. Een deadline dus, omdat gedragsverandering sneller tot mentaliteitsverandering leidt dan omgekeerd.
(Als het Europese parlement en de commissie zich positief willen profileren binnen de globale economie en  geo – politieke situatie: This is your call to never waist a good crisis …)
Als het niet lukt op deze schaal, zoek een coalition of the willing.
Gebruik desnoods directe democratie om het draagvlak voor deze maatregel te onderzoeken en/of van het idee een politiek thema te maken.
We moeten gaan voor ‘dwingende preventie’. Omdat de menselijke psychologische huishouding niet ‘gemaakt’ is voor het gebruik van vlot beschikbare ‘bewustzijns - veranderende middelen’ in omstandigheden die gedomineerd worden door levensgevaarlijke objecten.
Aangevuld met 'herstelgerichte zorg/bestraffing' ( voor als het toch nog fout gaat) kunnen we zo waarden verankeren die onze functionele publieke ruimte veiliger, aangenamer én menselijker maken.
Hier stopt dan eindelijk het dweilen met de kraan open ...
​

Omdat de materiële drager van mijn bewustzijn plots en onverwacht een andere structuur heeft gekregen, ben ik in een identiteitscrisis terechtgekomen.
Een bepaalde mate van onzekerheid is een onvermijdelijk onderdeel van elk levensverhaal. Ik ben wat dat betreft een eerder extreme variant op hetzelfde thema …
De onzekere kant van het leven is me zo bekend geworden dat hij voortdurend een deel van mijn schaduw lijkt te zijn.
In die omstandigheden is een mentaal evenwicht bewaren een constante inspanning. En vormt de voortdurende mogelijkheid van nieuwe hindernissen een grote uitdaging. Zeker omdat de impact van die gebeurtenissen (exponentieel) veel groter is dan vroeger, toen mijn leven nog ‘gemiddeld moeilijk’ was.
Het is dus onwaarschijnlijk moeilijk geworden om me geen zorgen te maken over datgene waar ik geen invloed op heb, omdat die ‘dingen’ in aantal en dominante aanwezigheid zo groot geworden zijn. Dit zijn mijn gedachten die ontstonden als reactie op die harde feiten.
Vanuit een niets anders dan noodzakelijk rationeel optimisme, grijp ik gedreven de onverhoopte/onverwachte voordelen van de pechsituatie aan.
“Dan doen we het zo”
Concreet: elk ‘afzonderlijk’ moment maak ik ongeveer de volgende ‘afgestemde’ redenering:
“Ok, op dit moment word ik weer geconfronteerd met een onverwachte, moeilijke, uitdagende samenloop van omstandigheden. Het overkomt me en het is lastig. Wat is op dit moment de kortste weg naar een aanvaardbare, hanteerbare reactie die ook nog emotioneel draaglijk is? Aangenaam zal het niet snel worden, dus hoe ga ik best te werk om mijn leed te verzachten en al ‘doende’ toch ‘een soort van’ genietbare voldoening te bereiken?”
De omvang van de mentale inspanning die deze aanpak vereist, is moeilijk te benoemen. En alleen bereikbaar met de inzet van grote hoeveelheden energie. Die energie moet dan wel beschikbaar zijn. Geen makkelijke voorwaarde. Daarom werk ik elke dag hard aan mijn basisconditie door traag te duurlopen, geen alcohol te drinken, veel prikkelarme rustpauzes in te lassen, mijn zinvol werk deeltijds uit te oefenen, vroeg te vertrekken op feestjes en er een heel aantal te missen, zoveel mogelijk ‘momenten om naar uit te kijken’ in te plannen met behulp van een verstandige timing,    …
Om dat te kunnen bereiken, is extra externe steun nodig. Gelukkig heb ik die gevonden tussen de realisaties van onze welvaart. De medische technologie redde mijn leven en de goed uitgewerkte therapeutische begeleiding blijkt bereikbaar. Welvaart is dus zeker van belang bij de zoektocht naar welzijn.
Ik heb de kans om een duurzame onthechting van het onvermijdbare te realiseren. Mijn beperkingen hoeven niet in de weg te staan van een zinvol leven. Dat is een gigantische motivatie om er iets van te maken en de onvermijdelijke onzekerheden, tekorten, onvolmaaktheden te aanvaarden.
 
“Ik probeer geen problemen te maken waar er geen zijn. En problemen die er zijn, niet groter te maken dan strikt noodzakelijk.”
 
… is een uitspraak die goed omschrijft met welke methode ik sterk aanklampende moeilijkheden benader.
Vaak komt het erop aan om onheil te aanvaarden zonder ervoor te capituleren. Ik organiseer zo efficiënt mogelijk  een trots geweldloos verzet tegen het onvermijdelijke. Concrete voorbeelden:
Ik reageerde de afgelopen jaren op de aankondiging van nieuwe chirurgische ingrepen met het sterk aanscherpen van mijn basisconditie. Door veel te zwemmen, stappen, kinésitherapie oefeningen nauwgezet uit te voeren … Ik kon namelijk heel goed inschatten hoe groot de terugval zou aanvoelen en hoeveel energie het herstel zou vereisen. Dus ik bereidde het voor als was het een topsportprestatie. Wat het eigenlijk telkens ook was.
 
Voor de omgang met moeilijke emoties ontwikkelde ik een methode: planmatig onnozel doen, streng prioriteiten bepalen en leven in de bubbel van het hier en nu. Al mijn energie ging naar heel concrete doelstellingen (me terug zelf wassen, uit de rolstoel komen, weer ongemixed eten binnenkrijgen, …), al de rest relativeerde ik met kwinkslagen en ik leefde van uur tot uur.
 
Het meeste schrik heb ik om ‘voor niets zo hard gevochten te hebben’ omdat onze welvaart en veiligheid bedreigd lijkt te worden door klimaatopwarming. De rampscenario’s zijn niet ver te zoeken. Ik reageer door mijn piekeren te counteren door vast te stellen dat het grotendeels ‘beyond my control’ is. En waar ik wel een bijdrage kan leveren laat ik het niet. Dat helpt maar geruststelling bereik ik niet. Toch moet ik een manier zoeken om het los te laten want zelf mentaal wankelen erdoor maakt geen verschil, tenzij op een negatieve manier voor mezelf. Mijn streven naar een gezonde onverstoorbaarheid (die ik hard nodig heb en uit noodzaak heb leren hanteren) kent hierin zijn grootste uitdaging. Ik trek me op aan de overtuiging dat we rijk genoeg zijn, genoeg wetenschappelijke en technologische kennis hebben om het fenomeen uiteindelijk op een aanvaardbare manier te beïnvloeden.
 
De meeste woede voel ik ten opzichte van mensen die naar mijn mening onverstandig en gevaarlijk gedrag vertonen in het verkeer. Dat kan ik nauwelijks relativeren omwille van mijn situatie. Vaak maak ik me boos en zwaai met mijn armen naar die weggebruikers. Tot ergernis van mijn kinderen. Hierin onverstoorbaar worden lukt me nog steeds vaker niet dan wel. Ondanks mijn besef dat ik er geen invloed op kan uitoefenen.
 
 
Ik doe tijdens de complexe revalidatie na een ‘banaal’ maar extreem ongeval aan ‘cognitive distancing’ door te schrijven. Ik gebruik ‘taal tegen de beperking’ en maakte een lijst met ‘geijkte uitspraken’. Zo tracht ik om mijn aanpak de kenmerken van een methode te geven. Die lijst vormt het slot van mijn boek over de situatie (‘Tussen hoop en hersenletsel’) en hier volgt één van die vaste verwoordingen:
 
“De overtuiging hanteren dat omgaan met en aanpakken van veel problemen moeilijk maar mogelijk is. Net zoals het bereiken van complexe doelstellingen. Niet alleen voor ‘bijzondere’ mensen zoals topsporters, grote leiders, kunstenaars, … Het is ook haalbaar voor de ‘gemiddelde’, ‘gewone’ mens. Mentale weerbaarheid is ‘sluimerend’, ‘inherent’ aanwezig in elk van ons. Het maakt deel uit van onze psychologische architectuur die ‘zetelt’ in onze hersenen. De mate waarin dit effectief naar buitenkomt, hangt af van de omstandigheden en omgevingsfactoren waarin je als individu functioneert, in combinatie met de aard van je temperament en karakter. Aan je persoonlijkheid kan je deels werken als je het met overleg aanpakt. Die mogelijkheid is haalbaar en relevant.”