After - thoughts NAH: leven met blijvende beperkingen
Anders tussen de dingen staan door veranderde prikkelverwerking is een overweldigende ervaring.
Zelfs de wijze waarop ik in mijn kleren zit, voelt anders dan vroeger: intenser, gevoeliger …
Ik ben sneller overprikkeld, gevoeliger voor druk op de huid, voor licht en geluid, …
De inhoud van gesprekken en het aanvoelen van intenties bij anderen is gewijzigd.
De manier waarop ik muziek speel is niet meer dezelfde: ik ben een andere bassist dan voorheen.
Dat heeft vanzelfsprekend gevolgen voor mijn algemene beleving van het leven en zijn beperkingen. Zoals de coronapandemie of mijn beleving van existentiële eenzaamheid.
Het ‘hier en nu’ won enorm aan belang: ik leef van dag tot dag. Desondanks heb ik voortdurend het gevoel onder tijdsdruk te staan. Vaak is dit zelfs irrationeel en niet in verhouding tot de realiteit. Maar naar mijn aanvoelen juist wel.
Ik hanteer dus, uit noodzaak en organisch, een heel specifiek gerichte focus met een dwingend karakter: schrijven, lopen, weer werken, emotionele rust bereiken voor het gezin …
En ben daarenboven meer gericht op voorspelbaarheid en routines.
Het wegvallen van routines (zoals tijdens een pandemische lockdown) is heel moeilijk, de opbouw naar structuur verloopt met veel stress en kost veel energie.
Door verminderde belastbaarheid ben ik verplicht streng prioriteiten te stellen en te leven naar de kern van mijn belangrijkste waarden.
Het stellen van gedrag en ondernemen van acties is op geen enkele manier nog vanzelfsprekend en ‘vlot’ automatisch’. Zelfs (en vooral) dagdagelijkse handelingen eisen veel overleg, volharding en inspanning
Het onderhouden van de basisconditie is voor mij heel belangrijk om mijn doelstellingen te halen (en dat wil ik heel hard). Dus ik organiseer mijn uitgebreide ‘me time’ al joggend.
Ongeremdheid is één van de kenmerken die binnen de variatie van NAH veel voorkomt. Ik richt al mijn aandacht erop om die ongeremdheid constructief te laten zijn: schrijven, waardevolle verbinding zoeken, …
 
 
Ikzelf heb door NAH vaak het gevoel dat ik een eerder extreme variatie ben op hetzelfde thema:
 
Onze hersenen zijn het orgaan met het grootste energieverbruik dus is een vorm van overbelasting, vroeg of laat, iedereen wel bekend. Denk maar aan vergeetachtigheid, minder betrouwbaar korte termijngeheugen en verminderde concentratie bij iets ouder wordende medemensen. Of tijdsdruk en stress bij  mensen met een jong gezin … Iedereen kan de kenmerken herkennen, alleen bij NAH zijn ze groter, vaker voorkomend en duurzamer…
Uit langdurig isolement geraken is een enorme opluchting: daar ben ik nogal gulzig in …
Kortom: door NAH ben ik in een ‘soort van’ identiteitscrisis terechtgekomen. Het is een zoektocht naar evenwicht in een veranderd leven: hoe verhoud ik me tot mijn ‘vroegere zelf’ van voor het ongeval? Er zijn weldegelijk zaken veranderd, andere zaken zijn gebleven maar uitvergroot of verkleind… Ook voor mijn onmiddellijke omgeving is dit een aanvaardingsproces dat veel tijd vraagt en nog zal vragen …
Onze hersenen komen heel spontaan tot grote aantallen associaties die via het leggen van verbanden onze leefwereld overzichtelijk en voorspelbaar willen maken. Vaak (niet altijd) loopt dit goed. Zeker in omstandigheden die voorspelbaar zijn, die we veel meemaken en dus door ervaring leren kennen. Het typerende aan het hebben van een hersenletsel, is dat deze vaardigheid niet meer vanzelfsprekend is. En zelfs een constante staat van mentale overdrive vereist. Een voorbeeld: de juiste volgorde hanteren om een draagtas klaar te maken, een tafel te dekken/af te ruimen en dit binnen de (gekende) beschikbare tijd is vaak een gigantische opdracht die zoveel energie vraagt dat je al over een heel goede basisconditie moet beschikken om daarna nog verder te kunnen functioneren. En andere initiatieven aan te vatten die meer mentale focus vereisen (zoals hoofdrekenen, planningen op langere termijn uitwerken, communiceren met meerdere mensen tegelijkertijd in een samenwerkingsverband, …). Kortom: intuïtief handelen vanuit expertise en bruikbare herinnering is veel moeilijker en minder beschikbaar. Bovendien hebben korte termijngeheugen en focus een andere (verstoorde) balans.
Niets in het dagelijkse leven is nog automatisch. Ook niet het afhandelen van die specifieke, doordeweekse, zich steeds herhalende taakjes. Het persoonlijk vertrouwen in het eigen dagelijks functioneren, wordt voortdurend aan het wankelen gebracht (door weer een verloren voorwerp of het onlogisch uitvoeren van handelingen). De nood aan voorspelbaarheid en structuur is veel groter. Dit realiseren voor/door de persoon met het letsel en haar/zijn omgeving is een duurzame inspanning en een ‘never ending work in progress’.
Bovendien kunnen mensen die geen hersenletsel hebben zich eigenlijk niet voorstellen hoe dat aanvoelt: voortdurend onder mentale druk staan terwijl de oriëntatie in tijd en ruimte wankel is. Het is dus voor anderen moeilijk om zich daarin in te leven en vanuit spontaan begrip de persoon met NAH te benaderen.
Je kan dat namelijk moeilijk uitgelegd krijgen: dat het halen van bepaalde doelstellingen zoveel energie vraagt dat de ‘gewone dagdagelijkse’ zaken niet goed meer lukken. Zoals functioneren in drukke, grote groepen of een dagplanning vlot afwerken of een logische volgorde van handelen afwerken of een gezinssituatie organiseren of een tafel dekken en afruimen of lawaai verdragen of…
Dit wordt nog moeilijker uit te leggen als het hersenletsel niet zichtbaar is. Vaak zit het ‘enkel’ vanbinnen’ … Begin er dan maar aan: het benoemen en overbrengen op een authentieke en begrijpbare manier.

Morele betrokkenheid lijkt vaak op steekvlam beleid, zowel op persoonlijk vlak als op niveau van de media of politiek. Moreel instinctieve reacties leiden zelden tot betekenisvolle gedragsverandering/ verbetering op langere termijn …
Maar soms wel. De zoektocht naar deze voorhoede - gevechten en de representatie ervan, zou ik graag zien gebeuren. Als het even kan wil ik er zelfs de mede - 'curator' van worden ... 
Op zoek naar de avant garde van de morele vooruitgang: in de zorg, het vrijwilligerswerk, de evidence – based therapie, het effectief altruïsme, in het onderwijs, de diplomatie, de (lokale) politiek, bij technologie ontwikkelaars, bij lotgenotengroep -  werkingen, bij herstelbemiddelaars, bij middenveld organisaties, bij activisten, in onze cultuursector  …  ...  ...

Ik zou graag bij al deze mensen op gesprek gaan 'op socratische wijze' en peilen naar de insteek, het rendement en de flow van hun initiatieven. 'Human interest' over de 'verbeelding' van het geloof in de mogelijkheid van vooruitgang.
Vanuit ervaringsdeskundig en moraal filosofische insteek. 
Met de hoop bij te dragen aan het morele niveau van de samenleving.

Het aanklampend najagen van de ideeën in mijn hoofd heeft me al veel opgeleverd. Ik bereik doelstellingen die evident onhaalbaar leken te zijn. Dat maakt me oprecht trots en het draagt bij aan mijn geluk. Hierin een verstandig evenwicht bewaren is moeilijk, want ik stel me heel kwetsbaar op. Ik ondervind dat mijn balans enorm kwetsbaar is en dat ik vlug kan wankelen. Samen met mijn onmiddellijke omgeving wordt er voortdurend aan gewerkt om mijn nood aan verbondenheid leefbaar te houden. En het behalen van vooropgestelde doelstellingen niet tot een obsessie te laten uitgroeien. Dat is een grote opgave want ik word snel onrustig en voel veel emoties als ik mijn gedachten niet kan realiseren. Mijn rusteloosheid is moeilijk te beteugelen. Door er eerlijk over te ‘getuigen’ en erover in gesprek te gaan, wil ik dit uitvergrote aspect van mijn temperament bevattelijk houden en inzetbaar maken.
​
Als ik realistisch en eerlijk ben, moet ik toegeven dat op een aanvaardbaar niveau functioneren ten aanzien van de mensen uit mijn onmiddellijke omgeving een succes zou zijn. Hier resultaten boeken is stap 1. Stap 1 lijkt wel een gigantisch gestrompelde hink – stap – sprong op ‘Echternachse wijze’.
​Het is tegelijk mijn enige optie op vooruitgang.

De ‘pseudo - openbare ruimte’ en verkeersveiligheid. Een groot moreel probleem met bereikbare oplossingen.
Over de afweging tussen veiligheid en vrijheid:
‘dwingende preventie’

Tijdens een nachtelijke fietstocht in de lente van 2017 maaide een ‘in slaap gevallen’, dronken automobiliste me genadeloos van mijn fiets.
De persoon die mij omverreed, beschouwde de weg naar haar bestemming blijkbaar niet meer als een ruimte waarin verantwoordelijkheid ten opzichte van andere mensen moet worden in acht genomen. Het feit dat we ons insluiten in afgesloten, levensgevaarlijke boxen die we auto’s noemen, vergroot de afstand tussen mensen buitensporig. Hoe groter de afstand, hoe kleiner het mededogen. Zwaargewond zijn voor het leven is de prijs die ik hiervoor moet betalen.
Het gevoel van nabijheid is een belangrijke, bijna noodzakelijke voorwaarde voor respectvol gedrag tussen mensen. In het verkeer blijkt dat gevoel vaak onhaalbaar. Er zijn dus extra, verstandige normen nodig om dat respect af te dwingen als we minder verhalen van slachtoffers willen hebben.
Ik sta voor de grote uitdaging om in enorm moeilijke omstandigheden de connectie met de positieve en waardevolle kanten van het leven te bewaren. Ik ervaar dat dit streven voor een langdurige uitdaging gesteld wordt. Ik voel gelukkig de vastberadenheid om alsnog een waardevolle levensloop te willen realiseren. Ondanks de vele, stevige en blijvende beperkingen werd ik vooruitgangsoptimist. Dat is mijn maatschappelijke bijdrage en persoonlijke ode aan het moderne leven.
Menselijk gedrag in het verkeer is gevaarlijk. Het morele niveau is er bedroevend laag. Ik verzet me hiertegen.
Ik pleit, bij gebrek aan een betrouwbare vrije wil wat verkeerssituaties en verkeersveiligheid betreft, voor een verplicht alcoholslot voor alle door mensen bestuurde motorvoertuigen. Bovendien lijkt een zo uitgebreid mogelijke Artificieel Intelligente snelheidsbeperking op ons volledige wegennet me een noodzakelijke ingreep.
Het is een radicale mening, maar wel een rationele die enigszins tegen mijn eigen vrijgevochten intuïtie ingaat.
Ongevallen op de weg is, volgens cijfers op our world in data, als oorzaak verantwoordelijk voor het grootste aantal doden van allemaal, afgezien van 11 verschrikkelijke ziekten. Ze overtreffen onder meer dood door verdrinking, moord, brand, terrorisme of natuurrampen. Dat is niet minder dan een schande. Ook gelet op de enorme hoeveelheid gewonden die ons verkeer bovenop de dodentol veroorzaakt.
De meeste transportmiddelen zijn dus efficiënt maar passen niet bij onze zintuigen of psychologische vaardigheden. Dus dalen de cijfers van doden in het verkeer niet.
Mensen die functioneren onder tijdsdruk, hebben vaak niet de nodige energie op voorraad om nog sociaal wenselijk rijgedrag te kunnen vertonen.
Terug op de fiets durven richting werk, als net overlevend verkeersslachtoffer, om dan in gevaar te worden gebracht door een schoolbus in overdrive of een mens met tunnelzicht in een oververhitte drivers seat, is het recept om op te geven. Dat gebeurt vaker dan soms tijdens mijn fietstocht naar het werk die heen en terug ongeveer 18 km lang is.
Maar dat weiger ik. Ik wil alles doen behalve stranden.
Het grote aantal verkeersslachtoffers is een pervers neveneffect van ons gebruik van de ‘openbare weg’ als louter instrument.
Er zijn enorm veel verkeersslachtoffers en een ongeval overleven heeft vaak minstens even complexe, moeilijke en negatieve gevolgen dan sterven in het verkeer. Het leed is groot en duurt (levens)lang. Ik ben zelf een persoon in deze situatie.
Mijn centrale argument gaat als volgt: De systemische ontmenselijking van alle andere weggebruikers is de dieperliggende oorzaak van dit morele debacle. Machinale dehumanisering op grote schaal verankert doodslag al decennia in onze openbare ruimte. Als we er nu niets aan doen zal deze rampzalige ‘Value Lock - In’ nog eeuwen standhouden.
De openbare weg krijgt in onze samenleving te weinig intrinsieke waarde.
Afstand en vervreemding zijn centrale kenmerken geworden van onze verbindingsroutes.
Anders dan de weg zelf, heeft de auto wel meer dan een functionele waarde voor veel mensen. Het ding vertegenwoordigt een belangrijk onderdeel van de identiteit van veel mensen.
Ondanks de grote functionaliteit en intrinsieke waarde van de auto gaat het vaak te snel. Knoop  en kruispunten blijken meer dan wenselijk ‘accidents waiting to happen’. Dit ondanks verregaande ingrepen in de infrastructuur en het repressief afdwingen of preventief verduidelijken van de verkeersregels.
Het feit dat we veel alcohol drinken, is fijn voor onze socialising skills. Maar in dit verband ook een enorme verliespost.
Hoewel ongevallen een veel voorkomend en dus ‘eenvoudigweg’ voorspelbaar rampscenario vertegenwoordigen, blijven mensen kampen met een hardnekkig zelfoverschattingsprobleem. Ze zijn te optimistisch over hun rijvaardigheden. Bijna iedereen denk dat de eigen rijkunst beter is dan gemiddeld. Dat kan natuurlijk niet kloppen. Het is een denkfout.
Het lijken zinvolle ingrepen om de inrichting van de openbare weg en de aangename beleving van de persoonlijke op wieltjes lopende cocon nog meer op elkaar af te stemmen.
Hypothese: inzetten op het verminderen van  tegenstelling tussen de functionele pseudo - openbare weg en de private blikken vooruitgangsdoos, zal het algemeen welzijn aanzienlijk verbeteren. Het gedrag van mensen primen richting defensief rijden. Maar hoe dan?
Eén van de moeilijkst te verwerken vaststellingen, is het besef niet of nooit gezien te worden. Dat is voor iedereen onverdraaglijk. In onze pseudo – openbare ruimte is dat vaak letterlijk zo, ondanks de straatverlichting en het licht van de zon.
Dit gezegd zijnde, ben ik over vooruitgang onder de vorm van moreel voortschrijdende inzichten wat betreft verkeersveiligheid niet bijzonder optimistisch. Mensen zullen onvoldoende vanuit morele overtuiging hun gedrag in het verkeer aanpassen. We moeten dus een verplichte gedragsverandering realiseren. Achteraf zal het morele argument ‘we moeten de zwakkere weggebruikers altijd optimaal beschermen’ vanzelf ingang vinden. Want gedragsverandering verandert overtuigingen meer dan dat overtuigingen ons gedrag veranderen. En het is nooit te laat voor gedragsverandering.
Geheel tegen mijn eigen vrijgevochten temperament in, pleit ik dus voor verregaande vrijheidsbeperking in het verkeer door slimme technologie.
Vrijheidsgevoelens uit handen geven aan slimme systemen.
Elke sterke weggebruiker heeft de morele plicht om dit te aanvaarden, los van het feit dat zwakke weggebruikers ook moeten opletten.
We hebben vandaag de unieke kans, door de huidige revoluties op vlak van Artificial General Intelligence, om betere morele normen en systemen voor rest van de toekomst te verankeren. Zodat er nooit meer zoveel vermijdbaar leed ontstaat in ons verkeer.
 
Het is een druppel op een hete plaat, maar ikzelf ben alleszins bereid om vrijheidsgevoelens op te geven voor de veiligheid van andere weggebruikers. Ik zal blijven gaan en staan waar ik wil, maar zal aanvaarden dat me dat onmogelijk wordt gemaakt als ik niet nuchter ben. Ook de controle over mijn eigen snelheid wil ik uit handen geven aan dwingende preventie, opgelegd door een democratisch verkozen wetgever.
Ik pleit dus voor een rationeel waardenkader dat ook pragmatisch is. Vanuit het schadebeginsel verdedig ik met mijn voorstel een negatieve invulling van het vrijheidsbegrip in verkeerssituaties. Vanuit het positief ingevulde beginsel ‘wederkerige veiligheid’ dicteert mijn visie bepaalde plichten en verantwoordelijkheden van elke persoon die een zich op de openbare weg begeeft met een zelf bestuurd, gemotoriseerd voertuig.
 

Er toe behoren is een volgehouden inspanning.​​ Die moeite is voor sommigen groter. Het vereist meer - inspanning. Als de omstandigheden juiste zijn, is dat graag gedaan. 
Daarin investeren, zowel op vlak van mentaliteit(wijziging) als door structurele faciliteiten, zorgt voor een betere samenleving.
Daarom: gebruik (onder meer) de kennis van het buitengewoon onderwijs om inclusie door de betrokkenen zelf te laten ontstaan.
Concreet: leerkrachten en leerlingen van Campus Impuls nodigen een regulier atheneum uit om samen een laagdrempelig festival te organiseren: mini - festival 'IMPULSTEIN'. Omdat inclusie een handeling is ....

​Filosofie in de praktijk blijkt vaak de zoektocht te zijn naar een weerbare, trotse omgang met het onvermijdelijke. Veel aspecten van het bestaan overkomen ons zonder dat we er op kunnen anticiperen. Tijdens het ondergaan blijkt de persoonlijke en soms zelfs collectieve impact op het gebeuren vaak beperkt. En toch gaan we rusteloos op zoek naar levenskwaliteit.
Deze online - vragen van een filosofiestudent:
Wie ben je? Wat is voor jou geluk? Hoe weet jij dat dit allemaal echt is? Het leven? Is het geen droom? Wat is jouw mooiste herinnering in je leven?
ontlokten al eens dit ‘soort van’ antwoord …
 
“Ik ben een miljardste deel van de cognitieve niche van evolutie door natuurlijke selectie. Geluk is, daar 'een soort van bewustzijn' van te kunnen ondervinden. De kennis die het verst afstaat van dromerige illusies is voor een significant (betekenisvol) deel bereikbaar gemaakt door de wetenschappelijke methode. Hier ook zinvolle samenwerking voor een waardevolle toekomst uit bottelen, is mijn droom. Mijn mooiste herinneringen zijn de verhalen die ik kan vertellen over diepgaande vriendschap en prachtige genegenheid.”

​De toekomst van ons onderwijs.
 
Voor ons onderwijs heb ik een radicaal maar (naar mijn mening) rationeel voorstel.
 
Ik las de samenvatting en conclusies geformuleerd door de commissie van wijzen.
 
Deze summiere passage, bevat volgens mij het verschil tussen het slagen of verworden tot dode letter van het meer dan verdienstelijke rapport:
 
 
“Multidisciplinaire teams in scholen
 
We pleiten er consequent voor om de professionaliteit van leraren te definiëren als lid van een multidisciplinair team.”
 
 
Leerkrachten niet overleveren aan een gevoel van isolement met andere woorden. Vak – en specialisatie overschrijdende, zorgzame samenwerking kan ons onderwijs redden.
 
 
Vooraleer mijn eigen voorstel te formuleren, benoem ik al de sterkste argumenten tégen die ik me kan inbeelden.
 
 
Het is te duur.
 
We hebben nu al het meest aantal leerkrachten per leerling in vergelijking met de ons omringende landen.
 
De scheve verhouding tussen verschillende onderwijsniveau’s wordt er niet mee opgelost (zoals 1 leerkracht in een grote kleuterklas tegenover één of meerdere leerkrachten per vak in kleinere klassen in de derde graad van een ASO richting).
 
 
 
 
Het voorstel:
 
In plaats van het Buitengewoon Onderwijs af te bouwen (in naam van inclusie): maak er de norm van.
 
Rol het systeem dat gebruikt wordt in het OV4, type 9 onderwijs uit over het gehele (reguliere) onderwijs. Dit in het belang van de leerkrachten én de leerlingen.
 
 
Concreet:
 
In het OV4 type 9 onderwijs werken we met:
 
Kleinere klassen (tot 16 leerlingen).
 
Meer structuur en voorspelbaarheid (vooral naar toetsen, taken en examens).
 
Een (al - dan - niet paramedisch) zorgteam voor elke klas.
Waar co -teaching wenselijk en mogelijk is, wordt dat zoveel mogelijk ingezet.
 
Volgens onze mening bij Campus Impuls en bij monde van Arne Lobbens, vormt onze wekelijkse klassenraad een leidraad waar elke school uit het regulier deugd van heeft. Je kan er open babbelen, geen hokjes, geen "klassen waar niemand mag binnenkomen" maar een open plek waar het ok is om als leraar aan te geven dat je worstelt met een klas of leerling. 
 
 
Op die manier beschikken leerkrachten over een sterker en groter netwerk. 
Als dat lukt, dàn kan je het buitengewoon afbouwen of afschaffen, niét eerder.
 
 
Stijn Geerinck,
leerkracht levensbeschouwing bij Campus Impuls (OV4 type 9) onderwijs bij GO! scholengroep Gent, Master in de Moraalwetenschappen, ervaringsdeskundige.
 
 

Ik kwam uitgebreid in aanraking met de meest radicale eigenschappen van ‘mens zijn’ in de moderniteit. De verwezenlijkingen van onze uitzonderlijke cognitieve vermogens hielden me in leven. Daar tegenover stond het feit dat ik slachtoffer geworden was van de hedendaagse inrichting van de openbare ruimte die vele nadelen veroorzaakte.
De meeste openbare ruimte wordt grotendeels beschouwd als een functionele plaats, die ons van het ene punt naar het andere moet brengen in gevaarlijke, snelle voertuigen. Omdat contact met anderen hierin vaak enkel als hinderlijk en ‘te vermijden’ wordt gezien, vervreemden we uitvoerig van elkaar.
De persoon die mij omverreed, beschouwde de weg naar haar bestemming blijkbaar niet meer als een ruimte waarin verantwoordelijkheid ten opzichte van andere mensen moet worden in acht genomen.

Militant pessimism will get us nowhere.  Fast.