“Het verschil maken voor anderen kan, door op persoonlijk vlak een realistische en doorleefde betrokkenheid te tonen.”

Na meer dan drie jaar vechten staat dit idee nog als een huis ... er wordt elke dag hard aan gewerkt ... zo zal ik alweer uit isolement geraken (realisme gesluierd in hoop)

Ik beschouwde dit eenvoudig ‘geijkte’ idee als de voornaamste leidraad voor de doorstart van mijn leven. In mijn werk als leerkracht had ik het rendement ervan al ondervonden in het verleden. Een doorgedreven toepassing van het inzicht, leek me een belangrijk principe voor de uitbouw van een zinvolle toekomst. Ik wou inzetten op krachtige aanwezigheid. In mijn gezin, op het werk en wie weet in een breed maatschappelijke context. Ik was er nog en niet louter decoratief, maar met een zinvolle functionaliteit. Wat een opluchting!
(p.198 in 'Tussen hoop en hersenletsel')