Vooruit mannen, we moeten terug!

De openbare weg leent zich heel moeilijk tot morele vooruitgang door een ongelukkige samenloop van omstandigheden.
De wegen zijn onvermijdelijk enkel functioneel, waardoor ze in onze beleving geen waarde op zich hebben. Alles erop en errond voelt dus als een hindernis. Ook mensen, de zwakke weggebruikers eerst. Want die zijn traag.
Bovendien is er veel afstand tijdens en door het passeren. Dus is er geen ruimte/tijd om zich te verplaatsen in de rush van de ander.
Een ongemakkelijk feit.
De gehanteerde normen kunnen verbeteren door sensibilisering en repressie, maar niet duurzaam. Terugvalscenario's zijn dagelijkse kost. Meestal zijn de gevolgen zwaar en levensbepalend.
Daarom moeten we durven zeggen dat 'dwingende preventie' de enige mogelijke manier is om leed in het verkeer permanent, betekenisvol te verminderen.
Wat die preventie moet inhouden is het onderwerp van maatschappelijke dialoog en democratische besluitvorming. Maar ze niet op de agenda plaatsen, is niet langer een optie. Hopelijk komt die dialoog er nu echt. Want verkeersveiligheid is een groot maar verwaarloosd probleem waar wèl haalbare oplossingen voor zijn.
Daar wil ik vanuit ervaringsdeskundige en moraalwetenschappelijke inzichten aan bijdragen. Ik voel tijdsdruk hierover ...