Vergeving

Zelfs de dronken automobiliste die me bijna doodde, ontsnapte aan mijn rancuneuze reactie. Ik weigerde er enige energie aan te besteden. Ik trachtte zo rationeel mogelijk om te gaan met de omstandigheden en energieverspilling hoorde daar niet bij. Ik ondervond dat een verwijtende houding naar een ander mijn eigen herstel bedreigde. Ook al was de automobiliste minstens aansprakelijk voor een foute keuze met gigantisch negatieve gevolgen, dan nog hinderde die emotie meer dan dat ze iets positief bijdroeg aan de situatie. Ik spendeerde dus geen seconde te lang aan haar aandeel en verantwoordelijkheid. Mijn woede had andere prioriteiten. Rancune transformeren tot een bruikbaar middel was heel uitdagend maar ik had het gevoel dat het leek te lukken. Ik ondersteunde het met de ‘geijkte uitspraak’ :
“Het is verstandig en rendabel voor jezelf en anderen om zo verwijtloos mogelijk in het leven te staan.” (uit 'Tussen hoop en hersenletsel')

Maar is verwijtloosheid van dezelfde grote - orde dan vergeving? Ik ben er niet uit ...