NAH after - thoughts

After - thoughts NAH: leven met blijvende beperkingen
Anders tussen de dingen staan door veranderde prikkelverwerking is een overweldigende ervaring.
Zelfs de wijze waarop ik in mijn kleren zit, voelt anders dan vroeger: intenser, gevoeliger …
Ik ben sneller overprikkeld, gevoeliger voor druk op de huid, voor licht en geluid, …
De inhoud van gesprekken en het aanvoelen van intenties bij anderen is gewijzigd.
De manier waarop ik muziek speel is niet meer dezelfde: ik ben een andere bassist dan voorheen.
Dat heeft vanzelfsprekend gevolgen voor mijn algemene beleving van het leven en zijn beperkingen. Zoals de coronapandemie of mijn beleving van existentiële eenzaamheid.
Het ‘hier en nu’ won enorm aan belang: ik leef van dag tot dag. Desondanks heb ik voortdurend het gevoel onder tijdsdruk te staan. Vaak is dit zelfs irrationeel en niet in verhouding tot de realiteit. Maar naar mijn aanvoelen juist wel.
Ik hanteer dus, uit noodzaak en organisch, een heel specifiek gerichte focus met een dwingend karakter: schrijven, lopen, weer werken, emotionele rust bereiken voor het gezin …
En ben daarenboven meer gericht op voorspelbaarheid en routines.
Het wegvallen van routines (zoals tijdens een pandemische lockdown) is heel moeilijk, de opbouw naar structuur verloopt met veel stress en kost veel energie.
Door verminderde belastbaarheid ben ik verplicht streng prioriteiten te stellen en te leven naar de kern van mijn belangrijkste waarden.
Het stellen van gedrag en ondernemen van acties is op geen enkele manier nog vanzelfsprekend en ‘vlot’ automatisch’. Zelfs (en vooral) dagdagelijkse handelingen eisen veel overleg, volharding en inspanning
Het onderhouden van de basisconditie is voor mij heel belangrijk om mijn doelstellingen te halen (en dat wil ik heel hard). Dus ik organiseer mijn uitgebreide ‘me time’ al joggend.
Ongeremdheid is één van de kenmerken die binnen de variatie van NAH veel voorkomt. Ik richt al mijn aandacht erop om die ongeremdheid constructief te laten zijn: schrijven, waardevolle verbinding zoeken, …
 
 
Ikzelf heb door NAH vaak het gevoel dat ik een eerder extreme variatie ben op hetzelfde thema:
 
Onze hersenen zijn het orgaan met het grootste energieverbruik dus is een vorm van overbelasting, vroeg of laat, iedereen wel bekend. Denk maar aan vergeetachtigheid, minder betrouwbaar korte termijngeheugen en verminderde concentratie bij iets ouder wordende medemensen. Of tijdsdruk en stress bij  mensen met een jong gezin … Iedereen kan de kenmerken herkennen, alleen bij NAH zijn ze groter, vaker voorkomend en duurzamer…
Uit langdurig isolement geraken is een enorme opluchting: daar ben ik nogal gulzig in …
Kortom: door NAH ben ik in een ‘soort van’ identiteitscrisis terechtgekomen. Het is een zoektocht naar evenwicht in een veranderd leven: hoe verhoud ik me tot mijn ‘vroegere zelf’ van voor het ongeval? Er zijn weldegelijk zaken veranderd, andere zaken zijn gebleven maar uitvergroot of verkleind… Ook voor mijn onmiddellijke omgeving is dit een aanvaardingsproces dat veel tijd vraagt en nog zal vragen …
Onze hersenen komen heel spontaan tot grote aantallen associaties die via het leggen van verbanden onze leefwereld overzichtelijk en voorspelbaar willen maken. Vaak (niet altijd) loopt dit goed. Zeker in omstandigheden die voorspelbaar zijn, die we veel meemaken en dus door ervaring leren kennen. Het typerende aan het hebben van een hersenletsel, is dat deze vaardigheid niet meer vanzelfsprekend is. En zelfs een constante staat van mentale overdrive vereist. Een voorbeeld: de juiste volgorde hanteren om een draagtas klaar te maken, een tafel te dekken/af te ruimen en dit binnen de (gekende) beschikbare tijd is vaak een gigantische opdracht die zoveel energie vraagt dat je al over een heel goede basisconditie moet beschikken om daarna nog verder te kunnen functioneren. En andere initiatieven aan te vatten die meer mentale focus vereisen (zoals hoofdrekenen, planningen op langere termijn uitwerken, communiceren met meerdere mensen tegelijkertijd in een samenwerkingsverband, …). Kortom: intuïtief handelen vanuit expertise en bruikbare herinnering is veel moeilijker en minder beschikbaar. Bovendien hebben korte termijngeheugen en focus een andere (verstoorde) balans.
Niets in het dagelijkse leven is nog automatisch. Ook niet het afhandelen van die specifieke, doordeweekse, zich steeds herhalende taakjes. Het persoonlijk vertrouwen in het eigen dagelijks functioneren, wordt voortdurend aan het wankelen gebracht (door weer een verloren voorwerp of het onlogisch uitvoeren van handelingen). De nood aan voorspelbaarheid en structuur is veel groter. Dit realiseren voor/door de persoon met het letsel en haar/zijn omgeving is een duurzame inspanning en een ‘never ending work in progress’.
Bovendien kunnen mensen die geen hersenletsel hebben zich eigenlijk niet voorstellen hoe dat aanvoelt: voortdurend onder mentale druk staan terwijl de oriëntatie in tijd en ruimte wankel is. Het is dus voor anderen moeilijk om zich daarin in te leven en vanuit spontaan begrip de persoon met NAH te benaderen.
Je kan dat namelijk moeilijk uitgelegd krijgen: dat het halen van bepaalde doelstellingen zoveel energie vraagt dat de ‘gewone dagdagelijkse’ zaken niet goed meer lukken. Zoals functioneren in drukke, grote groepen of een dagplanning vlot afwerken of een logische volgorde van handelen afwerken of een gezinssituatie organiseren of een tafel dekken en afruimen of lawaai verdragen of…
Dit wordt nog moeilijker uit te leggen als het hersenletsel niet zichtbaar is. Vaak zit het ‘enkel’ vanbinnen’ … Begin er dan maar aan: het benoemen en overbrengen op een authentieke en begrijpbare manier.