Een extreme variant op hetzelfde thema

Ikzelf heb door het ongeval en het hersenletsel vaak het gevoel dat ik een eerder extreme variatie ben op hetzelfde thema:
Onze hersenen zijn het orgaan met het grootste energieverbruik, dus is een vorm van overbelasting, vroeg of laat, iedereen wel bekend. Denk maar aan vergeetachtigheid, minder betrouwbaar korte termijngeheugen en verminderde concentratie bij iets ouder wordende medemensen. Of tijdsdruk en stress bij mensen met een jong gezin … Iedereen kan de kenmerken herkennen, alleen bij NAH zijn ze groter, vaker voorkomend en duurzamer… Ook kent iedereen één van de moeilijkste aspecten van een leven dat voortdurend in verandering is: mensen komen en gaan en ook vriendschappen stoppen regelmatig te bestaan. Meestal ervaren mensen met een alles bepalende beperking dit in overtreffende trap. Er valt op korte tijd veel betrokkenheid en connectie weg. Laten  dat jammer genoeg de belangrijkste voorwaarden zijn, naast goede gezondheid, voor ervaren welzijn en geluk …Uit langdurig isolement geraken is een enorme opluchting: daar ben ik nogal gulzig in … Hiervoor moet ik een meer – inspanning leveren. Ik kan niet redelijkerwijs verwachten dat anderen of de samenleving evenredig grote meer – inspanning naar mij toe doen. Dat is zeker aanvaardbaar en evident. Maar het is toch een wrange beleving als je door lage belastbaarheid en vermoeidheid lange tijd moet afhaken en dan geen telefoontjes of bezoekjes krijgt …
Kortom: door NAH ben ik in een ‘soort van’ identiteitscrisis terechtgekomen. Het is een zoektocht naar evenwicht in een veranderd leven: hoe verhoud ik me tot mijn ‘vroegere zelf’ van voor het ongeval? Er zijn weldegelijk zaken veranderd, andere zaken zijn gebleven maar uitvergroot of verkleind… Ook voor mijn onmiddellijke omgeving is dit een aanvaardingsproces dat veel tijd vraagt en nog zal vragen … We kunnen enkel doorgaan met verderdoen …